داستان کوتاه
داستانهای کوتاه ایران و جهان

گرگ‌های خانه من

… دوباره گرگ از لای در نگاه کرده بود و دزدانه آمده بود توی هال. اطرافش را پائیده بود و آرام خزیده بود توی آشپزخانه. آیدا و بیژن توی اتاقشان از سر و کول هم بالا می رفتند و آوازهای کودکانه می خواندند.
جلوی در اتاقشان بودم. دسته جارو را بلندتر کردم. دست گذاشتم روی کمرم. زوزه های خفیفی در گلوی گرگ می پیچید و در آوازهای کودکانه آیدا و بیژن می آمیخت.
گرگ رفته بود روی میز غذاخوری و پا گذاشته بود توی بشقاب پیازهای خرد شده و به هم ریخته بودشان.
گوشه فرش را بلند کردم. جارو به فرش نخورده بود که صدای افتادن بشقاب از روی میز تنم را لرزاند. برای چند لحظه گر گرفتم کنار دیوار. زل زده بودم توی چشم هایش که پلک نمی زد، نگاهش تیز بود و در گلویش صدای کوتاه و بریده بریده ترسناکی داشت که یک آن جستی زد و از آشپزخانه بیرون آمد به سمت من. جارو از دستم افتاده بود، جیغ کشیدم؛ جیغ بلند و زنانه ای که باید همه را خبر می کرد مثل آژیر.
نفهمیدم کی خودش را انداخت روی من و بازویم را زیر دندانهایش فشار داد تا خون با بی قیدی بجهد بیرون.
دست و پا می زدم و سعی می کردم از خودم دورش کنم اما دندانهایش داشت به گردنم می رسید. آیدا و بیژن اما هنوز توی اتاقشان بودند و از سر و کول هم بالا می رفتند و همچنان آوازهای کودکانه سر می دادند.
افتاده بودم زیر دست و پای گرگ و لباس های قرمزم خونی شده بود اما دیده نمی شد. لعنتی جاهای مختلف بدنم را گاز می گرفت و خون از لای دندانها و چنگال تیزش می ریخت روی فرش، گوشی تلفن، جاروبرقی و همه جا …
جیغ کشیده بودم اما کسی انگار نشنیده بود. انگار همه سرگرم کار خودشان بودند. گرگ نفس نفس می زد و ناخن دست و پایش را می کشید روی صورت و بدنم. نفسم داشت بند می آمد شاید می خواستم بمیرم که گرگ رفت سمت در اتاق بچه ها.
آیدا و بیژن را می دیدم که زیر چنگال گرگ به هم می لولیدند. در باز شد آیدا و بیژن از اتاق آمدند بیرون. گرگ نگاه تیزی به آنها کرد و فرار کرد سمت آشپزخانه، بعد خیلی فرز و چابک از لای در اصلی رفت بیرون.
آمده بودند سمت من، من که کف اتاق جنازه تکه تکه ای شده بودم توی خون. نگاه کرده بودند به من و رفته بودند توی اتاقشان، انگار مرا ندیده باشند.
روزنامه همشهری را از روی صورتم بر میدارم و می گذارم روی میز، از کاناپه کنده می شوم، عکس کوچکی از گرگی تیز دندان توی صفحه حوادث زده اند. هنوز هم خیلی چیزها را باید بر دارم و بگذارم سر جایش. میروم سمت آشپزخانه. نان های شیرمال را از توی نایلون بیرون می آورم و می گذارم توی یخچال. چشمم به کومه سبز های پاک نشده می افتد. پیازهای خرد شده را که توی بشقاب پخش و پلا شده اند از روی میز بر میدارم و می گذارم توی یخچال. هر بار که در یخچال را باز می کنم بخار سرد و بی حس کننده ای می خورد توی صورتم، که سستم می کند. دوست دارم مدام چیزی باشد که بگذارمش توی یخچال، که بی حس شوم. دوست دارم توی یخچال زندگی می کردم.
صدای زنگ در است. آیدا و بیژن هنوز مشغولند اما آواز نمی خوانند. مثل همیشه از اتاق تراب هیچ صدایی نمی آید. در را باز می کنم. منیژه است بلوز سبز فسفری پوشیده. می گوید “فکر نمی کردم خونه باشی.حدس می زدم بیژن رو برده باشی مدرسه”
تعارفش می کنم که بیاید تو. اگر این طور است چرا اصلاً آمده و در زده. هنوز نیامده توی خانه که دستبند جدیدش را می بینم. کمی آستینش را جمع کرده. می گوید “بذار در خونه مون رو ببندم، الان میام”
بر می گردد در روبه رو را چفت می کند و می آید. توی هال روی صندلی راحتی تراب می نشیند. می نشینم روی صندلی رو به رویش.
ـ خب چه خبرا؟ لباس خوشگلت مبارک، تازه گرفتی دیگه؟ ندیده بودمش!
منیژه با خنده ای کوتاه و دلبرانه می گوید:
“مرسی. آره تازه گرفتم. یعنی سعید برام گرفته. من اصلاً ازش نخواسته بودم ها. دیروز که رفته بود کت و شلوار بخره اینم واسه من گرفت”
ـ رامتین چطوره؟ گلوش خوب شد؟
هر چند لحظه نگاهم می رود سمت دستبندش. به نظر وزن دار می رسد. شیارهای بریده بریده و تو در تویی رویش حکاکی شده. حتماً پول زیادی هم بالایش داده، آقا سعید و حتماً دیروز که رفته کت و شلوار بخرد علاوه بر بلوز سبز فسفری، دستبند را هم برایش گرفته است.
از اتاق تراب هیچ صدایی نمی آید اما بچه ها باز شروع کرده اند به آواز خواندن.
ـ خوبه، دکتر گفته بود آموکسی بخوره و آمپول بزنه زود خوب می شه. عفونت کرده بود. آقا تراب دوباره رفته پارک شهر؟
نا خودآگاه خواستم بگویم “آره”
ـ تو اتاقشه، داره کتاب می خونه!
منیژه انگار که ذوق کرده باشد و نخواهد به روی خودش بیاورد می گوید “وای، چقدر کتاب میخونه این آقا تراب!”
ـ ناهار آماده کردی منیژه؟
منیژه متوجه منظورم می شود. با خنده ای دوباره کوتاه و دلبرانه می گوید:
“آره، کتلت درس کردم. سعید خیلی دوس داره. راستی تراب چی دوس داره؟”
انگشتهایش را پشت گردن قفل می کند و سینه اش را جلو می دهد و به خودش فشار کمی می آورد.
ـ خسته شدم. دیشب خوب نخوابیدم. با سعید پاسور بازی کردیم.
وقتی دستهایش را می بَرَد پشت گردن، آستین بلوزش جمع می شود و دستبندش از گوشه آستین سرک می کشد. منیژه انگار که منتظر باشد وقتی می فهمد به دستبندش نگاه می کنم می گوید: “اِ … راستی سعید دیروز برام گرفته. سلیقه خودشه ها. قشنگه؟ می خوای دستت کنی؟”
و شروع می کند به تعریف و تمجید از سلیقه شوهرش. صدای زنگ در است. شوهر منیژه برگشته است.
دستم را قایم کرده ام پشت کمرم.
ـ الان صداشون می کنم.
بر می گردم و دستبند را به منیژه می دهم.
ـ راستی منیژه خواب دیده بودم می خواستم برات تعریف کنم!
میگوید “باشه بعداً”
تراب کتاب نمی خواند؛ پشت میزش خوابیده. سرش روی کتاب است. تعداد زیادی فرفره ی رنگی درست کرده که با جریان ملایم هوا گاهی می چرخند.
وقتی آرام روی صندلی کنار میزش می نشینم سرش تکان می خورد. خرناسه بدی می کشد؛ مثل زوزه ای که توی سرم بی گاه وول می خورد و به وحشتم می اندازد .اما بیدار نمی شود. خواب های تراب مثل خواب های من آشفته نیست. آرامش عجیبی دارد. گاهی وقتی دست نوشته ها یا شعرهای بی وزنش را می خوانم چیزی نمی فهمم. لابد روح عمیقی دارد. فرفره سیاه رنگی را بر می دارم. فوتش می کنم، می چرخد. سرم گیج میرود. دوست دارم تراب فرفره ی سبز فسفری خوشگلی درست می کرد. چقدر سبز فسفری خوب است. پره های فرفره را نگاه می کنم؛ نوک تیزند، مثل دندان گرگ.
اتاق انگار دارد دور سرم می چرخد. قاب عکس تراب، قفسه کتاب ها، پرده های قرمز اناری، ساعت، گنجه، آینه قدی و یک لنگه دمپایی مردانه کنار در.
همه اینها می چرخند همسو با چرخش پره های نوک تیز فرفره. تراب سر بلند می کند. چشم هایش را با دو انگشت می مالد.
ـ تو اینجایی؟
ـ آره اومده بودم باهات حرف بزنم!
تراب دستی به ریش پر پشتش می کشد و ناگهان عطسه می کند.
ـ ببخشید. بگو! در مورد چی؟
ـ در موردِ … در مورد این فرفره ها، بچه ها، خودمون، همه چی… راستی تراب برام دستبند می خری؟
دندان های تراب وقتی می خندد برق می زنند. نزدیک می شود به من. دست روی شانه و گردنم می گذارد و انگار چیزی توی چشم هایم گم کرده.
ـ همه چی یعنی چی؟
مکث کوتاهی می کند و با نگاهی ملتمس می گوید:
“بگو، اصلاً هر چه می خوای بگو. ولی جون تراب خلاصه حرف بزن!”
هیچوقت برای شنیدن حرفهایم حوصله ندارد: فکر می کند نمی دانم. ابروهایم را درهم می کشم و رو برمی‌گردانم. تلفن زنگ می زند.
ـ من جواب می دم!
شماره منزل خان داداشِ تراب ـ آقا گودرز ـ روی صفحه مانیتور تلفن نقش بسته.
“الو سلام، مرسی، مامان چطوره؟ عمو؟ آره هست. نمی دونم میاد یا نه. بذار بپرسم!”
دست می گذارم روی دهنی و آرام از تراب می پرسم:
ـ سهیله. باهاش می ری پارک؟
بهانه می آورد. دروغ می گوید. سرش درد نمی کند.
ـ نه سهیل جان. عمو سرش درد می کنه می گه امروز نه … نه چیزی نیس … سلام برسون.
دوباره می نشینم روی صندلی چوبی کنار میز که صدای می دهد صندلی چرخ دار تراب ولی جیر جیر نمی کند و باز انگار توی چشم من چیزی گم کرده.
ـ می گفتی!
ـ دیشب خواب دیدم تراب، خواب نه، کابوس!
تراب باز دندانهای براقش را به من نشان می دهد و این بار ابروهایش را می ببرد بالا. خطوط پیشانی اش کم نیست.
ـ انگار وسط یه جشن بودم. لباس عروس تنم بود. همه فامیلا و همسایه ها هم بودن منیژه خانم هم بود. نفهمیدم چطور شد که اونجا توی اون شلوغی یه چوبه دار دیدم که تو زیرش بودی. وحشتناک بود تراب، چشاتو بسته بودن. حرف نمی زدی تا اینکه به من گفتن بزن تو چار پایه. نمی خواستم بزنم ها، ولی نمی دونم چی شد که زدم.
تراب لبخند می زند. انگار باز فکر می کند حرفهای مسخره می زنم.
هنوز حرفم تمام نشده که می رود سمت گوشی تلفن. شماره می گیرد و به من می گوید: “عزیزم خوابتو شنیدم. جالب بود. قبلاً هم از این خوابا دیده بودی؟”
ـ الو، سلام سهیل جان… نه خوبم چیز مهمی نیست. بیا بریم… اومدی با هم حرف می زنیم.
از اتاقش بیرون می روم. می خواهم بروم چیزی برای شام درست کنم. از کنار حمام که می گذرم سه، چهار تا بچه گرگ دارند آنجا با صابون جورجیای تراب بازی می کنند. آیدا و بیژن دارند از سر و کول هم بالا می روند و آوازهای کودکانه می خوانند “گرگمو گله می برم … چوپون دارم نمی ذارم … دندون من تیز تره …”
فردا صبح باید به مدرسه بیژن بروم. جلسه اولیاء و مربیان است. کاش این روزها زودتر بگذرند. آیدا و بیژن بزرگ بشوند.
تراب وقتی از کنار حمام می گذرد بچه گرگ ها را می بیند. حرفی نمی زند و می رود بیرون.
اتاق با همه وسایلش مثل پره های نوک تیز فرفره می چرخد. یله می شوم روی کاناپه و روزنامه ای را می گذارم روی صورتم.
نویسنده: علی خانمرادی
منبع: www.mandegar.info
موضوعات
درباره سایت
داستان کوتاه
آخرین نظرات
کلیه حقوق این وبسایت متعلق به " داستان کوتاه " بوده و هر گونه کپی برداری ممنوع میباشد!
طبق ماده 12 فصل سوم قانون جرائم رایانه ای کپی برداری از قالب و محتوا پیگرد قانونی خواهد داشت.